Kolumella – Kolumb agrotechniki?


Sięgając do starożytnych pism i dokumentów, jakim jest niezwykle rozbudowany traktat „De re rustica” – „O rolnictwie” – autorstwa niejakiego Luciusa Iuniusa Moderatusa Columelli żyjącego w w pierwszym wieku naszej ery, nie sposób podczas lektury uśmiechnąć się do siebie, rozważając filozoficzne wizje na temat pielęgnacji ziemi czy opieki nad zwierzętami wszelkiego gatunku i przeznaczenia. Wiemy oczywiście, że Starożytni byli znacznie bliżej natury w sensie intensywności kontaktu z otaczającym ich światem. Kontakt ten przełożyli na wypracowane umiejętności – zdobycze Starożytności: filozofię, matematykę, astronomię i fizykę. Wiedza o zjawiskach przyrodniczych mieszała się z prostotą religii opartej na mitologii i stanowiła pełnię życia. 

Poznajmy Lucjusza.

Lucjusz, nazwijmy go tak po kumpelsku, był wysokiej rangi oficerem w armii Marka Trebeliusza. Po zakończeniu kariery porzucił marzenia o dostatnim życiu rzymskiego dostojnika – Rzymem i jego bogactwem się brzydził – i zamieszkał w Lacjum, gdzie realizował się jako rolnik i pisarz. Zauważył, że wielu bogatych Rzymian kupuje połacie ziemi pod uprawę kompletnie nie znając się na agrotechnice, traktując ziemię jako znak swojej zamożności i wysokiej pozycji społecznej. Brak podstawowej wiedzy krajan na temat uprawy roli, troski o rośliny i zwierzęta, zainspirował Lucjusza do stworzenia jednego z najważniejszych dzieł z zakresu wiedzy agrarnej. 

No dobrze, ale co to ma wspólnego z psami?

Lucjusz podzielił traktat na księgi, a każda księga zajmowała się inną dziedziną szeroko pojętej sztuki rolniczej. Księga siódma (VII) dzieła opisuje problematykę hodowli i chorób owiec, kóz, świni oraz właśnie psów. I na tej części skupmy swoją uwagę, bo zbliży nas do bohatera tego wpisu czyli Jamesa Spratta, twórcy pierwszej suchej karmy dla psów. 

Co wiemy o psach na gospodarce w I w. n. e.?

Że dzielono je na podwórzowe, pasterskie i myśliwskie, przy czym tym ostatnim nie poświecono nie więcej, niż zdanie głoszące, że do niczego się nie nadają, bo ich obecność powoduje, że ludzie stają się leniwi, a psy odciągają ich od pracy na roli. 

Liczą się za to podwórkowe bestie i uważne „watchdogs” z pastwiska. W wielkim skrócie: podwórzowe psy powinny być zwartej budowy ciała, o głowie większej niż reszta ciała, z wilczymi pazurami, powinny koniecznie być czarne, aby w ciągu dnia budzić w obejściu domostwa lęk i szacunek. Z kolei psy pasterskie idealnie białe, powinny wyróżniać się swoją jasnością, by przypadkiem na pastwisku nie przypominać złowrogich wilczych bestii bezlitośnie skradających się do stada owiec. Innymi słowy – biel zabezpieczać miała psa przed oberwaniem przez pomyłkę z rąk człowieka podczas stróżowania. 

Jeszcze sporo wskazówek dotyczących wychowania i wybierania psa pod względem konkretnych cech, które odpowiedzą na potrzeby człowieka, można wyczytać w tym niezwykłym rozdziale.

Jedzenie! Przejdźmy do jedzenia! 

No tak, przecież nie będziemy się doktoryzować z psich cech charakteru, zostawmy do behawiorystom! Zobaczmy, co w tym temacie proponuje nam Lucjusz?

Pozwólcie na przytoczenie w całości przetłumaczonego fragmentu:

„Jeśli gospodarstwo jest na tyle rozległe, że może wyżywić stada bydła, mąka jęczmienna z serwatką jest odpowiednim pokarmem dla wszystkich psów bez wyjątku. Lecz jeśli ziemia jest gęsto obsadzona młodymi pędami i nie zapewnia pastwiska, należy dać im do syta chleba z mąki orkiszowej lub pszennej, zmieszanego jednak z wywarem z gotowanej fasoli, który musi być być letni, albowiem wrzący powoduje u nich szaleństwo”.

Co współcześni specjaliści psiej dietetyki powiedzą o powyższym opisie?

Pewnie można to ująć w jednym zdaniu: rolnicy powoli i zupełnie nieświadomie zabijali swoje psy. Nie były to jednak spektakularne zgony. Obciążone trzustki i nerki, nadwaga i inne poważne schorzenia rozwijały się latami, a tryb życia psów, narażonych na ataki dzikich zwierząt podczas stróżowania, choroby zakaźne czy pasożyty, dziesiątkowały psy znacznie szybciej, niż choroby wywołane nieprawidłowym żywieniem. Skrobie z chleba dawały energię, a same psy uzupełniały zapotrzebowanie na mięso zjadając polne gryzonie czy nawet łożyska krów po porodach. Ten sposób karmienia nie wynikał ze złej woli, a śmierć psów, ich apatie i „szaleństwo”, którym rzeczywistości była reakcja związana z poparzeniem wrzątkiem z gotowania fasoli, tłumaczono działaniem sił nadprzyrodzonych. 

No więc kiedy pojawi się ten cały Spratt?

Powoli, powoli. Wskakujemy do naszego talavitowego wehikułu czasu i suniemy przez kolejne epoki. Średniowiecze, które mocno oparło kulturę dworską na myślistwie, skierowało dietę psów, od których wymagano wielkiej sprawności, na mięso końskie, podroby i flaki oraz pieczywo wypiekane z gorszej jakości mąki.

Oświecenie nie dość, że nie oświeciło tematu karmienia psów, to jeszcze je pogrążyło. Rozwój miast i rewolucja przemysłowa ograniczyła dostęp psów do spiżarni pełnych gryzoni i do wiejskiego lub pańskiego stołu. Psy karmiono końską padliną i odpadami rzeźniczymi. Można sobie wyobrazić ilość paskudnych chorób, jakie w tym czasie rozwinęły się na bazie takiej diety. Choroby cywilizacyjne psów zaistniały na wyciągnięcie ręki.

Wiek XIX to czas rozwoju weterynarii. W obszarze leczenia ludzi pojawiają się pierwsze wzmianki o tym, że pacjenci umierają na stołach operacyjnych nie dlatego, że źle przeprowadzano zabiegi, ale że robiono to… brudnymi rękami. Weterynarze zauważają, że niesterylne porcje mięsa, często zepsutego, są po prostu zabójcze dla zwierząt. Po raz pierwszy mówi się o zbilansowaniu i wysterylizowaniu psiej diety.

Spratt! Spratt!

Oto i on. James Spratt, elektryk, który w 1860 roku dokonał rewolucji! Coś nam to przypomina…? 

Spratt, amerykański naukowiec… wróć. Amerykański przedsiębiorca (wybaczcie żarcik), podróżował sobie statkiem z Ohio do Londynu. Rozumiecie, interesy na polu biznesu piorunochronowego. Gdy dobił do portu, jego uwagę przykuły bezpańskie psy, które zajadały się pozostawionymi przez członków załogi sucharami. Jak przystało na elektryka, nad jego głową rozbłysnęła żarówka. Pewnie nie zawołał „eureka” (chociaż kto wie, w końcu to Amerykanin), ale jako człowiek ze zmysłem do interesów, zrozumiał, że sucha karma dla psa byłaby idealnym rozwiązaniem dla bogaczy, którzy pragną szybkich i dobrych rozwiązań różnych problemów. Opracował zatem formułę produktu, nazwanego Spratt’s Patent Meat Fibrine Dog Cakes – marketingowo objął tę przydługą nazwę perfekcyjnie! Ale o tym za chwilkę – była to w pełni zastrzeżona patentem mieszanka mąki pszennej, warzyw, buraków oraz suszonego mięsa, podobno sięgał nawet do mięsa bizonów. Punkt wyjścia do zrewolucjonizowania psiego żywienia był oczywiście zupełnie komercyjny i biznesowo nieugięty. Chodziło nie tyle o zdrowsze żywienie psów, które chorowały od zepsutego, surowego mięsa, ale o wzbogacenie się na fanaberiach i słabościach arystokracji, która nie chciała, żeby ich psom śmierdziało z pyska surowizną, i żeby w ogóle nie trzeba było grzebać w surowym mięchu. 

Sukces suchej karmy!

Tym sposobem fabryka Spratta stała się największą fabryką karmy na świecie, a sukces w USA i w Wielkiej Brytanii był niepodważalny! Wspomniałam Wam o marketingu. Spójrzmy na pomysły Spratta: 

Produkt luksusowy.

James Spratt wiedział, że jeśli przekona do swojego produktu zamożnych właścicieli psów myśliwskich i sportowych, klasa średnia, która zawsze, jak świat światem, miała aspiracje do dorównywania arystokracji (z różnym efektem), chcąc być jak ci możni, sama zacznie sięgać po Dog Cakes, a co za tym idzie, posiadanie psa stanie się popularną i pożądaną rozrywką nie tylko elit, ale także średniaków. 

Przedstawiciel handlowy.

Elektryk z Ohio zatrudnił niejakiego Charlesa Crufta, który miał dotrzeć do bogatych hodowców psów rasowych. W ten sposób sucharki wkręciły się jako nagrody na znakomite zawody i wystawy, ogłaszając się jako produkt, który uczyni psa jeszcze wspanialszym. Czyż to nie było genialne posunięcie?

Reklama płatna.

Otóż tak! Pierwsze w historii logo produktu dla psa (psia głowa), wielkoformatowe reklamy zewnętrzne, wzmianki w magazynach i prasie codziennej! Spratt nie żałował ani centa na porządną kampanię reklamową. Kupował całe okładki prestiżowych magazynów, w tym pierwszego branżowego pisma w USA „American Kennel Club”. Jak z rozmachem, to z rozmachem!

Edukacja i grożenie paluszkiem!

James Spratt wiedział, że słowa mają moc. Oprócz całej identyfikacji wizualnej, dołożył do kampanii linię edukacyjną, uświadamiając konsumentom – po raz pierwszy w historii tak komercyjnie – że ludzkie jedzenie, resztki ze stołu są dla psów niezdrowe, a kto stosuje taką dietę u swojego psa, świadomie go zaniedbuje. Wzbudzanie poczucia winy w czasie, gdy wiedza na temat psiej dietetyki dopiero kiełkowała, było bardzo skutecznym posunięciem. Nikt nie chciał być wytknięty jako ten, kto krzywdzi swojego psa. Uratować go mogła zatem jedynie naukowo opracowana karma komercyjna, dostępna na wyciągnięcie ręki. Czyli oczywiście suche ciasteczka Spratta. 

Segmentacja rynku.

Pod tym poważnym określeniem kryje się to, co dzisiaj jest dla nas zupełnie oczywiste i co stosujemy również w karmach Talavita. Rynek jest pełen karm dla szczeniąt, karm dla małych ras, karm dla psów chorych. Karm dla psów dorosłych. Dla seniorów. Dla aktywnych. I tak dalej i tak dalej. Spratt  dał podwaliny wspomnianej segmentacji rynku wprowadzając karmy dla szczeniąt właśnie. Wiedział, że tą drogą dotrze kilkakrotnie do tego samego klienta. Wiedza mająca 160 lat – wciąż działa, przynosząc psiakom w różnym wieku same korzyści. Dzisiaj wiemy już o potrzebach psów w różnym wieku czy różnym stanie zdrowia bardzo dużo i wiemy, jak skutecznie komponować odpowiednio odżywcze, wartościowe karmy dla naszych czworonogów. 

Tyle o panu Spratt. 

Tutaj chyba możemy postawić kropkę. Oczywiście kolejne dekady, kolejny wiek przyniosły szereg modyfikacji i udoskonaleń w dziedzinie produkcji psiej karmy. Dzisiaj jako konsumenci mamy ogrom źródeł, aby poszerzyć wiedzę i dobrze dobrać karmę dla swojego psiaka. Talavita opracowała dobrej jakości karmę komercyjną, która zyskuje coraz to więcej ludzkich i psich fanów. Nasza dbałość o jakość produkcji oraz dobór składników i wartości odżywczych sprawiają, że psy karmione naszymi suchymi kuleczkami, są zdrowe i w pełni zdrowej energii życia.

Spróbujcie. To znaczy – niech spróbują Wasze psiaki! Talavita to wybór i my Was do niego z całego serca zachęcamy. 

Talavita_karma sucha
Idzie nowe! 

  Bo kto powiedział, że jesień musi być nudna i leniwa? Skoro ramówka jesienna w telewizji daje nam powiew nowości, kolekcje jesienne w sklepach odzieżowych

Talavita mono
Mono karma – stereo korzyści!

Mono karma – stereo korzyści! Słyszysz mono, myślisz: mało.  A my mówimy: w Talavita mono znaczy dużo! Mnóstwo korzyści dla Ciebie i głównego zainteresowanego konsumenta

Patrzcie, jakie wygodne stworzenie!

Wydawało mi się, że widziałam już wszystko. A tymczasem zobaczyłam dzisiaj zblazowanego psa, któremu nie chciało się podjąć gryzienia nowego przysmaku. Nie dlatego, że nie